سلامتی

خیلی وقتها به خاطر مشکلات روزمره از اینکه کارها به میل ما نمی گرده، از کوره در میریم و به زمین و زمان بد و بیراه میگیم. جلومونو نگیرن، به خدا هم گیر میدیم. آخه چرا؟ راهی که ما توش داریم میرم که قرار نیست به میل ما بچرخه! اصلا مگه خوشبختی مساوی خوشحالیه؟ البته میدونم که بعضی دردسرا تحملش خیلی سخته.ابا این اوصاف، یه چیزی که میتونه همیشه کمک کنه اینه که به خودمون یاداور بشیم که تنمون سالمه و مریضی نداریم، حداقل جسمی! یه وقتایی خودمم اینو فراموش میکنم. باز خدا رو شکر. شعر پروین رو که بی ارتباط با موضوع نیست دوباره میگم : ا

جوانی نکو دار کین مرغ زیبا ..... نماند در این خانه استخوانی